Tijme Bouwers

‘Hoe gaat het?’, is een vraag die vaak gesteld wordt. Door wandelaars die mij kennen en ook door de onderzoekers van de Radboud UMC. ‘Het gaat goed’, is mijn antwoord. Zeer goed zeg ik er achteraan. En dat is ook zo. Al sinds 1985 loop ik meerdaagse lange afstand wandeltochten. Nog steeds heb ik de ervaring dat na twee dagen mijn lichaam aan het ritme gewend raakt. Ik sta eerder dan normaal op. Ontbijt eerder, drink eerder koffie, lunch eerder en ga eerder naar bed. Ook mijn spieren raken aan het wandelen gewend en dan betekent minder spierpijn dan de eerste dag. Na drie dagen ben je voor de vierde dag in zeer goede vorm maar dat is dan ook de laatste dag. Morgen mag ik een half uur eerder starten, dat is mooi meegenomen, maar voor mij niet echt nodig. Ik doe het wel. Want vandaag heb ik weinig last van de warmte gehad. Wolken temperden de kracht van de zon. Ik was om half twee binnen en toen was het nog niet het heetst van de dag. Loop ik morgen in hetzelfde tempo dan ben ik rond 13.00 uur binnen en dan moet de hitte nog komen. Die komt tussen drie en vijf uur en dan hoop ik weer thuis te zijn. Vanmorgen tref ik al gauw de oud-burgemeester van Lopik en de oud-voorzitter van de KNBLO Maarten Schakel jr. Ik Lees verder →

Vandaag ben ik tien over zeven gestart, heb drie keer rust genomen en heb in een wat hoger tempo dan gisteren. De teugels heb ik wat laten vieren. Ik heb aan regulering van mijn vochthuishouding gedaan. Bij de start heb ik een halve liter water gedronken, na bijna twee uur wandelen weer, dan na anderhalf uur en vervolgens water van Vitens en sap van Bavaria. Bij aankomst heb ik geen dorst. Het is beter voordat je dorst krijgt te drinken zodat het vocht in het lichaam kan worden opgenomen, dan dat je gaat drinken als je dorst hebt. Na vertrek had mijn maag wel even last van zo’n plens water, maar dat was gauw over. Het eerste stuk, de stad uit, loop ik over een leeg parcours. Mijn tempo is iets hoger dan gisteren zodat ik in de achterhoede van de 40 km. lopers terecht kom en daarin steeds verder opruk. De eierboer, net buiten de stad, is mijn eerste halte. Daar drink ik een kop koffie, ga plassen, en drink een halve liter water. Aan de andere kant van de A73 ligt boerderij ‘De Diervoort’ met een ‘Landwinkel’. Over een zandpad verder. Dan in een bocht zeg ik tegen mezelf: ‘Oh, wat is het hier mooi’. Tussen de bomen door ligt een fraaie plas. Lees verder →

Na het voltooien van de dag van Elst moet ik in het onderzoekcentrum van de Radboud UMC zeggen hoe ik me voel. Nou ik voel me goed, ik ben de dag goed doorgekomen want ik heb mijn krachten gespaard. En ook heb ik veel rust genomen. Ik ben al vroeg begonnen met lopen. In het onderzoekcentrum meld ik me tegen zeven uur. Mijn gewicht wordt gewogen, vandaag met wandelschoenen aan, en mijn hartslag gemeten: 60. Vanaf zeven uur mag het onderzoekcentrum het polsbandje van de deelnemers aan de 30 km. scannen en daarmee starten. Dan maak ik wat mee wat ik in 25 jaar niet meegemaakt heb: het parcours voor me is leeg. Heerlijk loopt dat. Ik weet niet wat ik zie, de weg voor mij is vrij van wandelaars. Een schreeuwende groep Amerikaanse soldaten laat ik gauw achter mij. Lang zal ik niet van deze luxe genieten. Met een wandelvriend uit De Meern heb ik een afspraak in de kosterij van het kerkje van Ressen. Hij is om half acht gestart en ik moet dus wachten. Martien brengt mij een toegangskaart voor de verzorgingsplaats voor de leden van de Rabobank Oost Betuwe. Zijn broer is lid van die bank, ieder lid kan twee toegangskaarten krijgen. Martien is binnen het half uur in Ressen. Hij is geboren in deze Lees verder →

Wanneer ik goed en wel het dorp uit ben, overvalt mij de herinnering aan mijn hartstilstand in jan. jl. Dat ik nu weer op weg ben naar Nijmegen om de 4daagse te lopen. Wat een voorrecht en een genade. Onlangs zei iemand met wie ik in een bestuur zit tegen mij: ‘Ik denk dat God je in leven heeft gelaten om dit werk te doen’. Ja, beaam ik in gedachten, ‘en dus ook om aan de Vierdaagse van Nijmegen te kunnen deelnemen’. Wandelen is een deel van mijn bestaan en ik ben dankbaar dat ik het weer mag doen. Elk jaar weer geniet ik van dit grootste wandelevenement op aarde. Het belooft mooi weer te worden, al moet vanmorgen de ruitenwisser nog even in werking worden gezet. Ik heb mijn hoofd leeg gemaakt. Dat betekent dat ik niet meer rondloop met de gedachte dat ik nog iets moet doen voordat ik aan de start kan verschijnen. Tegen elf uur meld ik me bij stand 30A. Het is nog niet druk. Ik haal een parkeerkaart voor de Ovatonde tussen Nijmegen en Elst en dan meld ik me bij de afdeling fysiologie van de Radboud UMC. Eerst krijg ik uitleg over het onderzoek aan twee tafels. Over de vraag of de borstband interfereert met de ICD Lees verder →

‘Is dit niet het mooiste plekje van de wereld?’, klinkt het wanneer ik een foto maak van de molen in het Hernense bos. De vrouw die me achterop loopt vertelt dat ze op de boerderij, net ervoor, geboren is. Ze vertelt enthousiast over de molen. Er heeft vroeger een bakker gewoond. Ze kent hier elke vierkante meter, in het grote bos speelde ze als kind. Haar vader leerde haar zwemmen door haar pardoes in de plas even verderop te gooien. Als ze weer boven kwam, was het goed. ‘De Meerenburgh’, nu een woon-zorgvoorziening voor ouderen, was vroeger een langgerekte boerderij. Er zitten nu 8 appartementen in, prijs per maand: € 4.000. De oudjes die er wonen zitten dus slap bij kas. Ze heeft al eerder op deze 40 km. tocht een eindje met me opgelopen. Bij een wagenrust, zo’n 4 km. voor Hernen, zat ze bij aan tafel. Ik vertelde dat ik naar de Aberdeen Angus boerderij zou gaan om meer over die koeien aan de weet te komen. Aan hen die met mij onder een open tent schuilden voor de regen wist ik te melden dat deze zwarte hoornloze koeien twee keer zo hard kunnen lopen als gewone koeien. ‘Geven ze zeker weinig melk?’ ‘Heel goed’, sprak ik als Lees verder →

Zomaar raak ik aan de praat met een jonge vrouw die voor me loopt. Ze is vanmorgen om vier uur opgestaan. Om kwart voor zeven is ze in Huissen aan de start van Exoduswandeltocht om te beginnen aan een wandeling van 42 km. Ze heeft met iemand afgesproken. Die is er om zeven uur nog niet, om kwart over zeven is ze alleen vertrokken. Ze komt uit Leusden, Karen heet ze. Dan vraag ik haar of ze de 4daagse wel eens gelopen heeft. Ja, toen ze vijftien was. Vorig jaar zou ze de 4daagse met haar broer lopen. Ze trainden samen flink, maar haar broer kreeg een hartinfarct dat pas na 24 uur geconstateerd werd. Vijf jaar eerder was hij ook al getroffen door een hartinfarct. Hij werd vorig jaar opgenomen in het ziekenhuis. Daar kreeg hij weer een hartinfarct en een paar dagen later een hartstilstand waaraan hij overleed. Haar broer is 36 jaar geworden. Ze praat nog verder over haar broer, mijn gedachten dwalen af. Ik ben twee maal zo oud en leef na een hartstilstand nog. Karen vertelt verder. Ze wil het verlies van haar broer een Lees verder →